Η ΕΚΠΟΜΠΗ [...] Η Εκπομπή εντυπωσιάζει ευθύς αμέσως με τη σύνθετη και θαυμαστά ρυθμική αφήγηση που χειρίζεται με ελλειπτική δεξιοτεχνία όλα τα οπτικά του θέματος, εισάγοντας οριστικά στην πατρίδα μας τα εντελώς συνχρονα ρεύματα του κινηματογράφου.[...] Προβάλλει με ιλιγγιώδη τρόπο την απάτη της «εκπομπής» , την αλλοτρίωση ερωτώντων και ερωτώμενων, το κενό του σύνχρονου περίγυρου . Το κενό αυτό γίνεται τόσο πιο έντονο όσο πιο πυρετικός είναι ο ρυθμός της κίνησης μέσα στην εικόνα , όσο πιο ελλειπτικά είναι τα πλάνα και συγκοπτόμενος ο ρυθμός του μοντάζ. Η οπτική γραφή ξεπερνά την παιχνιδιάρικη σάτιρα και βρίσκει την δικαίωσή της στην οξεία τομή ενός κόσμου μετέωρου ανάμεσα στη μικροαστική παράδοση και στη μίμηση των ξένων.

Γιάννης Μπακογιανόπουλος , Θέατρο '69

Ο νέος κινηματογράφος - όρος με τον οποίο προσδιορίζουμε όχι μόνο την ηθελημένη αναίρεση των δεσμευτικών κανόνων του παραδοσιακού κινηματογράφου, αλλά και μιαν απόλυτα υπεύθυνη στάση του δημιουργού απέναντι στα «επείγοντα»προβλήματα του καιρού μας - βρήκε επιτέλους και στην Ελλάδα έναν άξιο εκπρόσωπο : τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Η εκπομπή του είναι η μόνη ελληνική ταινία που θα μπορούσε να πάρει μια ιδιαίτερα τιμητική θέση σ’ αυτό το διεθνές καλλιτεχνικοκοινωνικό κίνημα.

Βασίλης Ραφαηλίδης

[...] Ο Αγγελόπουλος, με την Εκπομπή, έδειξε ότι διαθέτει οξύτητα και ευαισθησία, και ότι η τεχνική του ευελιξία υπηρετεί πραγματικά την κινηματογραφική γραφή. Η διακριτικότητα με την οποία προσεγγίζει το κεντρικό πρόσωπο , η φαινομενικά ανώδυνη, αλλά ουσιαστικά παγερή , αδιαφορία με την οποία βλέπουμε να περιβάλλουν το θύμα τους οι «επαγγελματίες» - όλα αυτά είναι δοσμένα με μια ευστοχία που κατακτά το θεατή, και με μία άνεση που συμβαδίζει με την περιγραφική ακρίβεια.

Κωστής Σκαλιόρας, «Το Βήμα».